ΠΕΡΙ ΕΙΔΩΛΩΝ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΩΝ...

Είμαι ελαστικός στις κρίσεις μου για τους ανθρώπους της τέχνης. Από προσωπική εμπειρία, ξέρω ότι αν θες να μπεις στον καλλιτεχνικό χώρο, επαγγελματικά, αν δεν έχεις δικά σου φράγκα, πολλά φράγκα, θα πρέπει να κάνεις υποχωρήσεις. Για να πάρεις το διαβατήριο πρέπει καταρχήν να ξεχάσεις τα δικά σου όνειρα. Σ’ έναν χώρο μαγικό, αλλά και βρώμικο, με πολλές παγίδες και στεγανά και μ’ ένα κύκλο ανθρώπων που συνεχώς ανακυκλώνεται, αναγκαστικά στην αρχή θα πρέπει να ακολουθήσεις το ρεύμα. Θα πρέπει η πρότασή σου, να μην είναι αυτό που εσύ θες πραγματικά, αλλά αυτό που θέλουν οι άλλοι. Με λίγα λόγια, στην αρχή πρέπει να γίνεις πουτάνα. Να ξεπουλήσεις τα πιστεύω σου, για να μπορέσεις κάποια στιγμή να τα πραγματοποιήσεις. Μπορώ λοιπόν να καταλάβω ένα σεναριογράφο, ένα σκηνοθέτη, έναν ηθοποιό, ένα συγγραφέα, αν στα πρώτα του βήματα κάνει εκπτώσεις. Δεν αντέχω, απεχθάνομαι εκείνους που ξεκινούν, κάνουν μια, δυο επιτυχίες με σαχλαμάρες και μετά συνεχίζουν. Αν μου πουν ότι αυτό πραγματικά θέλουν, μαζί τους και μαγκιά τους που το κάνουν. Επιτρέψτε μου όμως να αμφιβάλλω, για το κατά πόσο αυτό επιθυμούν πραγματικά. Μου είναι πιο εύκολο να υποθέσω ότι η επιτυχία, φέρνει αναγνώριση, δόξα, χρήματα και εθισμό. Εθισμό σ’ όλα τα παραπάνω. Ποιος λοιπόν είναι ο εύκολος δρόμος μετά; Συνεχίζουμε με τη συνταγή που μας έφερε όλα τα παραπάνω, ακόμη κι αν είναι μια αρλούμπα, ακόμη κι αν όταν ξεκινάγαμε άλλα θέλαμε να κάνουμε. Είναι τραγικοί, όσοι ξεκινούν για να υπηρετήσουν μια ιδέα, μια τέχνη, για την οποία νιώθουν ότι τους ταιριάζει, ότι γι’ αυτό γεννήθηκαν, αυτό αγαπούν και στο τέλος καταλήγουν έμποροι. Έμποροι του εαυτού τους και του χρήματος. Μπορώ να κατανοήσω κάποιον που θα μαγευτεί απ’ όλη αυτή τη χρυσόσκονη που θα συναντήσει, δεν μπορώ όμως να τον συγχωρήσω. Θα μπορούσα να δώσω πολλά παραδείγματα, να μιλήσω με ονόματα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Δεν αλλάζει κάτι. Είναι πιο οδυνηρή, αλλά και πιο παιδευτική η απομυθοποίηση, από τη μυθοποίηση. Το σύστημα είναι αδηφάγο, όμως οι επιλογές και το όποιο κόστος, είναι αυτά που στο τέλος της ημέρας θα ξεχωρίσουν τον καλλιτέχνη απ’ τον έμπορο.